جمهوری اسلامی ایران، با تکیه بر حقیقت، نیازمند طرحی علمی برای نهاد علم است تا قدرت ملی خود را به‌شکلی مستمر بازتولید و ارتقا دهد. جدایی نهاد علم از امر ملی، نه‌تنها به بنیان‌های قدرت کشور آسیب می‌زند، بلکه نشاط و تحرک علم را نیز از بین می‌برد. از این رو، بازاندیشی در ماهیت نهاد علم و ایجاد پیوندی ناگسستنی میان آن و امر ملی، ضروری است. این بازنگری، هم به توسعه و پیشرفت کشور یاری می‌رساند و هم منجر به شکوفایی بی‌سابقه نهاد علم خواهد شد.

ویژگی اصلی این پژوهش، پرداختن به چالش بنیادین نهاد علم در حفظ تعهد همزمان به ساحت حقیقت و کارایی در جهان متغیر انسانی است. غفلت از هر یک از این دو سویه، به ضعف یا بی‌ثمری می‌انجامد، در حالی که نگه‌داشت این دو ساحت، مبدأ جوشش و بالندگی علمی است. تلاش می‌شود تا نشان داده شود چگونه نهاد علم با توجه به این مسئله و حفظ تعادل بین این ابعاد، بارور شده و نقشی مؤثر در تقویت امر ملی ایفا کند.

این پژوهش نظری و بنیادین، با تکیه بر مطالعات کتابخانه‌ای و تحلیل نظری، به دنبال ارائه طرحی راهبردی برای نهاد علم است. هدف، ارائه مدلی از نهاد علم بر اساس بنیان‌های حکمی انقلاب اسلامی، متناسب با اقتضائات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کنونی ایران است. این مهم، راهگشای تقویت بنیان‌های ملی و شکوفایی بی‌وقفه ظرفیت‌های علمی کشور خواهد بود.